Liście pachiry układają się w pięć palców na cienkich szypułkach i w zależności od ruchu powietrza wyglądają, jakby oddychały. Pień został spleciony w warkocz jeszcze w szkółce — ktoś naprawdę siedział i to plótł. Takiego charakteru nie ma żaden inny duży gatunek. Artur nie dominuje pokoju. Bezpretensjonalnie rozluźnia atmosferę.

Pachira to jeden z łatwiejszych dużych gatunków. Pień magazynuje wodę, więc jeśli zapomnisz o podlewaniu — nic się nie stanie. Jeśli przelejesz — to już gorzej. Pachiry umierają od nadmiaru miłości, nie od zaniedbania. Światło: jasne, rozproszone; toleruje też półcień. Unika ostrego letniego słońca (brzegi liści się przypalają). Nie potrzebuje zraszania, nie potrzebuje specjalnej ziemi. Jak zgubi 1–2 liście przy zmianie miejsca — to normalne, odbuduje się w miesiąc.

XL to górna półka Artura — pachira, której nie da się ukryć. Sufit powyżej 270 cm, metr wolnej przestrzeni wokół — inaczej Artur wygląda jak wciśnięty, a to przeciwieństwo tego, po co się go kupuje. Jeśli mieszkasz z sufitem 250 cm — weź XXL, będzie bardziej proporcjonalnie.